Wanneer je je verdiept in de ontwikkeling van jonge kinderen, hoor je vaak de term ‘co-regulatie’. Het klinkt misschien ingewikkeld, maar in de praktijk is het iets wat we instinctief al heel vaak doen. Wat betekent het nu precies en waarom is het zo ontzettend belangrijk voor de rust in je gezin en de ontwikkeling van je kind?
Simpel gezegd is co-regulatie het proces waarin jij als volwassene jouw kalme zenuwstelsel ‘uitleent’ aan je kind om hem of haar te helpen kalmeren. Een baby of jong kind wordt geboren met een brein dat biologisch gezien nog niet in staat is om grote emoties (denk aan intense boosheid, angst of overprikkeling) zelfstandig te reguleren. Zelfregulatie moet je leren, net als fietsen of praten. En de enige manier waarop een kind dat leert, is door het eerst honderden keren samen met een volwassene te doen.
Om te begrijpen hoe co-regulatie werkt, kunnen we kijken naar de werking van een wifi-verbinding. Het zenuwstelsel van je kind zoekt constant verbinding met dat van jou. Dit werkt twee kanten op: bij spanning, maar zeker ook bij iets positiefs.
Co-regulatie zie je bijvoorbeeld heel mooi terug wanneer je kind iets heel spannends of nieuws gaat doen, zoals voor het eerst van de grote glijbaan in de speeltuin. Je kind staat bovenaan, kijkt naar beneden en de spanning schiet omhoog: hartslag stijgt, twijfel in de binnenwereld. De binnenwereld is de optelsom van alle gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties die je kind op dat moment ervaart. Op dat moment kijkt je kind naar jou. Als jij daar staat met een ontspannen glimlach, knikt en rustig zegt: ‘Ik sta hier, ik vang je op’, dan lift je kind mee op jouw vertrouwen. Jouw kalme zenuwstelsel geeft het signaal ‘veiligheid’ af, waardoor je kind de sprong durft te wagen.
Aan de andere kant heb je de momenten van stress. Stel: je peuter heeft een enorme driftbui omdat een banaan in twee stukken is gebroken. In de binnenwereld van je kind is er kortsluiting; het alarmcentrum in het brein staat roodgloeiend. Kies je voor co-regulatie? Dan blijf je nabij, adem je rustig en wacht je tot de storm gaat liggen. Jouw stabiele ‘wifi-signaal’ overschrijft langzaam de kortsluiting van je kind. Maar laten we eerlijk zijn: in de praktijk is dit ontzettend zwaar. Een krijsend kind of een kind dat slaat, doet namelijk ook direct iets met jouw binnenwereld. Het harde geluid en de weerstand triggeren onmiddellijk jouw eigen alarmsysteem. Misschien schiet je hartslag omhoog, voel je frustratie opkomen, of raak je geïrriteerd omdat je vroeger zelf nooit zo mocht gillen van je ouders. Op zo’n moment je eigen rust bewaren is topsport, omdat je eerst je eigen alarmsysteem moet kalmeren voordat je er voor je kind kunt zijn.
Co-regulatie is geen wondermiddel dat een driftbui binnen drie seconden laat verdwijnen. Het is een investering op de lange termijn. Iedere keer dat jij je kind helpt om van een hoog stressniveau terug te keren naar rust, bouw je letterlijk mee aan de neurologische verbindingen in zijn brein. Je leert je kind dat grote emoties er mogen zijn, dat ze voorbijgaan en dat ze veilig zijn. Dat is de basis van echte emotionele veerkracht, waar het kind de rest van zijn leven profijt van heeft.
Het uitlenen van je eigen kalmte is een prachtig principe, maar hoe doe je dat als je eigen emmertje ook vol zit? Wil je hier meer over leren? Je bent van harte welkom bij Studio Nesting.
Ik nodig je uit om de Studio Nesting cursus te volgen of een Studio Nesting sessie te boeken.
